کافه‌کتاب دارکوب

از آدم‌ها قصه می‌سازم برای خودم

 

از آن آدم‌های پرادای افاده‌ای‌ست;

از آن‌ها که با دست‌هایشان حرف می‌زنند.

رفتارش پرطمطراق و تصنعی‌ست.

حرف که می‌زند از هر 10 کلمه 9تایش فارسی نیست.

با اینکه رفتارش آزارم می‌دهد اما

به دیدن هر هفته‌اش عادت کرده‌ام.

خیلی کم,تنها می‌آید;

هر دفعه با دوستی,آشنایی.

با دارکوب پز می‌دهد به دوستانش

                                             -با پاتوقش-

با یک Hi Hony بلند حضورش را اعلام می‌کند.

همیشه هم همراهش را معرفی می‌کند به من با ذکر نسبت و افتخارات فامیلی‌اش.

به محض ورود همراهش را سمت قفسه سه‌ردیفه‌ی یادگاری‌ها هدایت می‌کند و کلی از حس نهفته و nostalgic اش حرف می‌زند.

خوراکش کتاب‌های فمنیستی و جامعه‌شناسی است.

از آن روشنفکرنماهای دوآتشه.

کتاب جامعه باز کارل پوپر را بر می‌دارد و شکل و شمایلش را برانداز می‌‌کند.

همانطور هندزفری در گوش به طرفم می‌آید چیزی زمزمه می‌کند

                                                  -یکی از ترانه های بریتنی‌ست گمانم_

می‌گوید ترانه‌های دارکوب دِمُده است,برای عهد بوق

آدم depress-با لهجه American خوانده شود ترجیحا و البته stress شدید روی حرفp-می‌شود بس که این ترانه‌های old-fashioned را گوش می‌دهد.

از کتاب سوال می‌کند.

همیشه این کار را می‌کند.

برایش توضیح می‌دهم که جامعه باز نظرات منتقدانه پوپر راجع به افلاطون,هگل و کارل مارکس است که آن‌ها را دشمنان جامعه باز می‌داند

با خودش تکرار می‌کند

افلاطون,هگل,کارل مارکس:دشمنان جامعه باز.

بعد مهمانش را به سمت پیشخوان به نوشیدن یک cappuccinoی خوش‌طعم و خوش‌عطر دعوت می‌کند.

کمی که از پیشخوان دور می‌شوم شروع می‌کند به سخنرانی راجع به The Open Society and It's Enemies و نقد می‌کند Plato,Hegel و Marx را و همدردی می‌کند با پوپر که چه دشمنان سرسختی دارد این جامعه باز.

تنهایش می‌گذارم تا در دنیایش خوش باشد برای خودش.

و فرو می‌روم در دنیای خودم و دل می‌دهم به صدای گرم همایون شجریان

 

نه بسته‌ام به کس دل

                             نه بسته کس به " من " دل

                                                                 چو تخته‌پاره بر موج 

                                                                                           رها رها رها "من"

ز"من" هرآنکه او دور

                       چو دل به سینه نزدیک

                                                 به "من" هر آنکه نزدیک

                                                                                 از او جدا جدا "من"

ستاره‌ها نهفتم

                     در آسمان ابری

                                         دلم گرفت ای دوست 

                                                                   هوای گریه با "من"هوای گریه با"من"

 

مورخ ۱۳۸٩/٥/۱ساعت ۱٢:٠٥ ‎ق.ظ امضا ساناز صلح‌دوست نظرات ()


Design By : Pars Skin