گاتا همراه با طعم خوش قهوه

 

 

 

با این‌که مسن بود اما

سرزندگی در چشم‌هایش موج می‌زد.

از آن مادربزرگ‌های دوست داشتنی شیرین‌زبان بود.

همیشه یکشنبه‌ها بعد از مراسم مذهبی کلیسایی که دو سه خیابان

بالاتر از دارکوب است

سری هم به اینجا می‌زد.

موهای زیتونی رنگش را همیشه

با خوش رنگ‌ترین روسری که به صورت سفید و لپ‌های صورتی‌اش می‌آمد,

می‌پوشاند.

یک ارمنی تمام عیارِ عاشق آشپزی و گلدوزی.

عاشق لهجه‌اش بودم وقتی فارسی صحبت می‌کرد.

چند تایی هم کلمه ارمنی یاد گرفته‌ بودم

و تا جایی که می‌توانستم با او ارمنی صحبت می‌کردم.

همیشه کلی حرف برای گفتن داشت؛

از نوه‌اش که ایران نیست و سالی یکبار برای دیدن مادربزرگش می‌آید؛

از همسر مرحومش که وقتی جوان بوده عاشق چشمان سیاهش شده؛

از مادرش که استاد پیانو و آواز بوده؛

از مهمانی‌های هر هفته با شوهرش؛

از بی‌رقیب بودنش در دانسینگ؛

از خانواده پرجمعیتی که حالا فقط همین یکی ازشان مانده؛

از ...............

گاهی هم چند عکس سیاه سفید نشانم می‌داد

از سفرهایی که با همسرش به اروپا رفته بوده؛

و گله از همسایه‌های جوان بی‌ملاحظه‌اش

که هیچ‌وقت همدم دلتنگی‌هایش نمی‌شدند.

یکبار مرا مجبور کرد کل کتاب‌های اشپزی را برایش زیر و رو کنم

تا بهترینش را برای نوه‌اش که در سوئد زندگی می‌کرد بفرستد.

برای نوه‌اش که عاشق غذاهای ایرانی‌ست و

زن فرنگی‌اش بلد نیست برایش قرمه‌سبزی بپزد و

همین بوده که بار آخر که به ایران آمده بود کلی لاغر شده بوده است.

"از سیر تا پیاز" نجف دریابندری را برایش انتخاب کرد دست آخر.

هربار برایم از شیرینی‌هایی که می‌پخت می‌آورد.

اما من عاشق گاتایش بودم(گاتا شیرینی محبوب ارمنی هاست)؛

عاشق وقتی‌هایی که گاتا را

با یک فنجان قهوه ترک خوش طعم و داستان های شیرینش

با هم نوش‌جان می‌کردم.

وقتی غرق می‌شد در خاطراتش به زبان مادری‌اش شروع می‌کرد به صحبت

و من بی آنکه بدانم چه می گوید لذت می‌بردم.

گاهی هم میزد زیر آواز بی اختیار

ساری گلین می‌خواند برایم.

اولین سکته قلبی‌اش چنان نوه عزیزش را نگران کرد که تصمیم گرفت

مادربزرگش را ببرد پیش خودش.

برای خداحافظی که آمد گونه های صورتی اش رنگ باخته بود؛

و چشم هایش کمی نم‌دار بود.

بغلم که کرد برای آخرین بار حجم کوچکی را که گذر عمر خمیده اش کرده بود

تنگ در آغوش فشردم.

احساس کردم عزیزی را بدرقه می‌کنم که برایم چون مادربزرگی عزیز است.

صندوق کوچکی که برایم آورده بود را بعد از رفتنش باز کردم؛

صندوقی که می‌گفت میراث خانوادگی‌ست که از مادر به دختر می‌رسد

و مرا بیش از عروس فرنگی‌اش لایق داشتن آن دانسته بود.

بازش کردم.

دستور پخت گاتای بی‌نظیرش همراه با چند شیرینی دیگر

و نخ‌های رنگی گلدوزی و چند عکس زیبا از خودش و همسرش

و انگشتر زیبایش با سنگ یاقوت کبود که همیشه مهمان انگشتش بود

و می‌دانست عاشقش هستم.

چقدر دیر فهمیدم که او هم مرا چون نوه‌ای عزیز دوست می‌داشته.

به خدایش سپردم تا در دیار فرنگ

با نوه و عروس فرنگی‌اش روزگار به خوشی بگذراند.

 

 

/ 14 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
کوچه های باران

یاد شیرینی های مادربزرگ خودم افتادم و... راستی نزدیکی های ما یک کلیساست... کلیسای مریم مقدس... هر جا که نام خدا در آن برده شود...به هر زبانی... زیباست...مقدس است... خیلی قشنگ نوشتی خواهر گلم...غرق فضا شده بودم... [گل]

بانوی بدون او

سلام نزدیک خانه مان کلیسای وانک است و من خیابان جلفا با آن سنگفرشهای قشنگش را حتی با دل کویری زاینده رود هم عوض نمی کنم...می روم آنجا قدم می زنم و...بوی قهوه را از هر مغازه ای بو می کشم و می بینمش با همین لپهای گلی و موهای زیتونی اش... خیلی ماه نوشتی خاتون [گل]

از تبارکولیان(مرجان)

سلام در تمام خاطرات دیگر دارکوب ؛‌ جو کافه و تاثیر عناصر داخل آن بر روی مشتریان ؛ پررنگتر از خودمشتریان کافه بود...همین شاید رئال بودن کافه را برای من ملموس تر می کرد! این خاطره بیش از آنکه خاطره کافه کتاب باشه ؛ خاطره ساناز و مادربزرگ ارمنی بود...دوستش داشتم اما مثل خاطرات دیگر لمس نکردمش.

از تبارکولیان(مرجان)

ببخش ساناز جونم...دوست نداشتم بیام و مثل همیشه و همگان بگم که وااااااااااااای ساناز فوق العاده بود وقتی نتوستم باهاش ارتباط برقرار کنم.

یاکریم

اين تلخي با هيچ شربتي شيرين و اين زخم با هيچ مرهمي اروم نميشه

زهرا

چطوری انقدر خوب می نویسی ساناز ؟ [لبخند] بانوی بدون او راست میگه , اگه کنارش سنگفرشهای جلفا رو قدم نزده بودم و گم نشده بودم میون نقاشیهای کلیسای وانک و لابلای درختهای بلند حیاطش, شاید این حس خوبی رو که الا ن اینجا کنار تو و مادر بزرگ ارمنیت دارم,نداشتم

پولک

سلام عزیزم من یه هفته ایی هست پام به اینجا باز شده همون روز اول خیلی خوشم اومد از نوشتنت آرومم کرد حس خوبی داری مثله قدم زدن بعد از بارون و بوی خاک خیس...همون اول لینکت کردم بدون اجازه اگه ناراحت نمیشی[خجالت]موفق باشییییی عزیزم[گل]

پولک

عزيزم ويكن هم اين ترانه رو اجرا كرده بودن

سامی دخت

بچه ها راست میگن سانازی..خیلی دلنشین بود..مرسی.کلی حس خوب داشت

زهراجون

یاد مامان بزرگم افتادم چقدر دلم براش تنگ شده[ناراحت][گریه]